ΑΝΤΩΝΗΣ ΔΡΟΣΟΣ: ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΕΚΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΑΧΕΛΩΟΥ

ΑΝΤΩΝΗΣ ΔΡΟΣΟΣ: ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΕΚΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΑΧΕΛΩΟΥ
http://www.gopetition.com/online/26893/signatures.html

ΑΙΟΛΙΚΑ ΠΑΡΚΑ ΚΑΙ ΥΔΡΟΗΛΕΚΤΡΙΚΑ ΦΡΑΓΜΑΤΑ

ΟΧΙ ΑΙΟΛΙΚΑ ΠΑΡΚΑ ΚΑΙ ΥΔΡΟΗΛΕΚΤΡΙΚΑ ΦΡΑΓΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΟΡΕΙΝΗ ΝΑΥΠΑΚΤΙΑ

Δημοσιεύτηκε στις 30/6/09 από ανώνυμο. Έγραψε ο Κώστας Δαβανέλος. Απέστειλε ο Μιχάλης Ζυγορονίκος.

Σαφώς και δεν είμαστε ενάντια στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας! Όπως δεν είμαστε και ενάντιοι στις Μεταμοσχεύσεις : αν και προκρίνουμε την προληπτική ιατρική, υποστηρίζουμε σαφέστατα την δωρεά ανθρωπίνων οργάνων – όχι όμως και την εμπορία τους ή ακόμη χειρότερα, την λήψη οργάνων χωρίς την συγκατάθεση του δότη. Υπάρχει κανείς που θα επικροτούσε την ευθανασία με σκοπό την λήψη οργάνων για μεταμόσχευση; Έτσι δεν πρέπει να υπάρξει και κανείς που να συμφωνήσει στην καταστροφή μοναδικής οικολογικής αξίας περιοχών, για την εγκατάσταση Αιολικών Πάρκων ή Υδροηλεκτρικών Φραγμάτων.

Το στησιμοπερίμενε.

Το στησιμοπερίμενε.

ΤΟΥ ΑΝΤ. ΔΡΟΣΟΥ

Ο νεοέλληνας συνέχεια «στήνεταν». Σε 10 λεπτά του λένε θα είμαστε εκεί κι έρχονται σε τριάντα. Σε δέκα μέρες θα σου στείλουμε τα χαρτιά. Και τα χαρτιά έρχονται στους δέκα μήνες. Στις εννιά θα έρθει ο γιατρός. Και εκείνος φτάνει στις δέκα και κουρασμένος απ’ τον ύπνο.

Το άγαλμα.

Του Αντώνη Δρόσου.
Σ’ ένα χωριό οι άνθρωποι συνέχεια μάλωναν μεταξύ τους. Οι μισοί δε θέλανε να βλέπουνε τους άλλους μισούς. Πήγαιναν οι γλεντζέδες να γλεντήσουν και στο τέλος μάλωναν. Οι κάτοικοι είχαν καταντήσΤο άγαλμα.ει καχύποπτοι. Ο ένας λοξοκοιτούσε το διπλανό του και εκείνος όλους τους άλλους. Μερικοί λέγανε πως ο διάβολος δεν αφήνει το χωριό να ηρεμήσει, γιατί έχει μπει στα σώματα μερικών ανθρώπων που κυκλοφορούσαν ανάμεσά τους και κάποιοι άλλοι υποψιάζονταν, πως κάποιος Δεσπότης κάποτε το έχει αφορίσει.
Μια μέρα χτυπάει η καμπάνα.

Oι δύο δρόμοι.

ΤΟΥ ΑΝΤ. ΔΡΟΣΟΥ

Χρόνια και χρόνια ζούσαμε, στο φόβο και στον τρόμο!

Βαφτίσανε τους μεν φρουρούς, τους άλλους συμμορίτες

τους γείτονες, του φίλους μας, τους χρωματίσαν όλους

την απειλή απ’ το Βορρά, την είχαν στο τσεπάκι,

διλήμματα να σπέρνουνε, να κυβερνούν τον τόπο.

Μα η αρκούδα πείναγε, κ’ έφαγε τα παιδιά της

Και μείναν’ οι ινστρούχτορες, χωρίς τον εφιάλτη,

και τα γαλιά, χωρίς βοσκό, χωρίς την καλαμίδια,

σκορπίσανε ελεύθερα, στ’ απέραντα λιβάδια

δίχως μπαμπούλα και ψευτιές, χωρίς τ’ αφεντικά τους.