Το τραίνο της Ανατροπής πέρασε από την Πάτρα και σφύριξε την
Νίκη και την Αυτοδυναμία του Λαού.
Ήταν όλοι εκεί οι νέοι που παλεύουν να βρουν δουλειά και να
μην πάρουν τους δρόμους της ξενιτιάς. Οι άνεργοι που χάσανε την δουλειά τους
και δεν βλέπουν ελπίδα για δουλειά. Οι εργάτες και υπάλληλοι που είδαν
μεροκάματα και μισθούς να εξανεμίζονται. Οι συνταξιούχοι που ανησυχούν για την
καταβολή των πετσοκομμένων συντάξεών τους μια που το κράτος από την 01/01/15
δεν εγγυάται την καταβολή τους. Οι έμποροι που παλεύουν με μηδενικούς τζίρους
να κρατήσουν ανοιχτά τα λίγα μαγαζιά που απέμειναν. Οι ελευθεροεπαγγελματίες
και αυτοαπασχολούμενοι με το άφαντο εισόδημα. Οι αγρότες που βλέπουν την
παραγωγή τους να συρρικνώνεται και το κόστος να τραβάει την ανηφόρα. Οι
χιλιάδες μικροϊδιοκτήτες που βλέπουν τον ΕΝΦΙΑ να τους κάνει νοικάρηδες στα
σπίτια τους και να κινδυνεύουν να τα χάσουν στους πλειστηριασμούς που
απελευθερώθηκαν από την πρωτοχρονιά.
Ήταν παρόντες παλαιοί αγωνιστές όλων των χρωμάτων της
Αριστεράς.
Ήταν παρόντες νέοι αγωνιστές που συντάχθηκαν στον αγώνα για
αξιοπρέπεια, δικαιοσύνη και δημοκρατία, σπάζοντας τα όρια και τα τείχη παλαιών
κομματικών φανατισμών.
Ήταν παρόντες νέοι και νέες, άνδρες και γυναίκες, απόμαχοι
και απόμαχες της δουλειάς.
Ήταν όλοι εκεί. Με το χαμόγελο της αισιοδοξίας, της
αποφασιστικότητας και της αγωνιστικής συμμετοχής στον αγώνα για το δίκιο του
κόσμου της εργασίας και της κοινωνίας. Με ζωγραφισμένη στα πρόσωπά τους την
πεποίθηση ότι το τραίνο που γέμισε με αισιοδοξία την κοινωνία για ένα καλύτερο
μέλλον, το τραίνο που για πρώτη φορά μετά την πτώση του «υπαρκτού», έκανε την
Ελλάδα και την Ευρώπη να μιλάει και να περιμένει από την Αριστερά λύσεις στα
προβλήματα, θα φτάσει στον προορισμό του.
Μοναδικοί απόντες λίγοι παλιοί μας σύντροφοι που αποφάσισαν
να μείνουν έξω από το τραίνο θεωρώντας ότι το Τραίνο δεν πάει αρκετά γρήγορα.
Αυτό μας γεμίζει λύπη, γιατί όταν κάθεσαι στον σταθμό και βλέπεις το τραίνο να
περνά δεν φτάνεις ποτέ στο τέρμα. Ούτε το κάνεις να τρέξει γρηγορότερα.
Αυτό μας γεμίζει λύπη και τους καλούμε να πηδήξουν πάνω στο
τραίνο, έστω και την τελευταία στιγμή. Γιατί το κάρβουνο που χρειάζεται για τα
πάει γρηγορότερα, δεν μπορείς να το ρήξεις έξω από το τραίνο. Γιατί δεν μιλάμε
για λίγα ποσοστά παραπάνω ή παρακάτω αλλά για την νίκη της εργασίας πάνω στις
αντιδραστικότερες δυνάμεις του κεφαλαίου. Γιατί ο αγώνας είναι δύσκολος και θα
γίνει ακόμα δυσκολότερος στο άμεσο μέλλον και κανενός η συμβολή με τις δικές
του ιδέες δεν περισσεύει.
Συγκλονιστικές στιγμές λοιπόν ζήσαμε στην Πάτρα. Πλατειά
χαμόγελα πριν το τρανταχτό γέλιο της Κυριακής.
