Η τηγανίτα των «αρχόντων»

Η τηγανίτα των «αρχόντων»

Εννιά Μαρτίου. Γιορτάζουν οι Σαράντα Άγιοι. Την εποχή της Τουρκοκρατίας, κάθε εννιά Μαρτίου,  ο τελάλης στη Χόμορη φώναζε:

 «Αύριο να μη λείψει κανείς. Θα πάμε να σκάψουμε τ’ αμπέλια τ΄ αρχοντκά».

Με το χάραμα βρίσκονταν όλοι εκεί με τα σύνεργα στον ώμο τους. Ο κουμανταδόρος έστελνε, άλλους για τα’ «Παν’ τ’ Αμπέλια» κι άλλους για τα «Κάτ’». Κράταγε και μερικούς να σκάψουνε τα κλήματα στους γύρω κήπους.

Οι μεταλλαγμένοι καλικάντζαροι

Του Αντώνη Δρόσου
Στα παλιά τα χρόνια, όταν πλησίαζαν τα Χριστούγεννα, οι γιαγιάδες άρχιζαν το γνωστό παραμύθι και τα εγγονάκια τους, με ορθάνοιχτα μάτια, άκουγαν για τα αερικά και τα ξωτικά, για τους τρομερούς καλικάντζαρους, που κάθε νύχτα του Δωδεκαήμερου κυκλοφορούν στους δρόμους του χωριού και στα χαλάσματα! Τα ίδια λέγανε και οι γιαγιάδες των αρχαίων Ελλήνων στα εγγονάκια τους, ότι οι ψυχές των νεκρών έβρισκαν την πόρτα του ‘Άδη ανοιχτή, ανέβαιναν στον απάνω κόσμο και τριγύριζαν παντού, χωρίς έλεγχο και περιορισμούς.
Μα η αχαλίνωτη φαντασία των ανθρώπων δε σταμάτησε εδώ.

Το στησιμοπερίμενε.

Το στησιμοπερίμενε.

ΤΟΥ ΑΝΤ. ΔΡΟΣΟΥ

Ο νεοέλληνας συνέχεια «στήνεταν». Σε 10 λεπτά του λένε θα είμαστε εκεί κι έρχονται σε τριάντα. Σε δέκα μέρες θα σου στείλουμε τα χαρτιά. Και τα χαρτιά έρχονται στους δέκα μήνες. Στις εννιά θα έρθει ο γιατρός. Και εκείνος φτάνει στις δέκα και κουρασμένος απ’ τον ύπνο.

Το άγαλμα.

Του Αντώνη Δρόσου.
Σ’ ένα χωριό οι άνθρωποι συνέχεια μάλωναν μεταξύ τους. Οι μισοί δε θέλανε να βλέπουνε τους άλλους μισούς. Πήγαιναν οι γλεντζέδες να γλεντήσουν και στο τέλος μάλωναν. Οι κάτοικοι είχαν καταντήσΤο άγαλμα.ει καχύποπτοι. Ο ένας λοξοκοιτούσε το διπλανό του και εκείνος όλους τους άλλους. Μερικοί λέγανε πως ο διάβολος δεν αφήνει το χωριό να ηρεμήσει, γιατί έχει μπει στα σώματα μερικών ανθρώπων που κυκλοφορούσαν ανάμεσά τους και κάποιοι άλλοι υποψιάζονταν, πως κάποιος Δεσπότης κάποτε το έχει αφορίσει.
Μια μέρα χτυπάει η καμπάνα.

Το «τσακμάκι» του μπάρμπα Γιάννη.

ΤΟΥ ΑΝΤ. ΔΡΟΣΟΥ

Για πολλά χρόνια Ταμίας στη Ναύπακτο υπηρέτησε ο Γιάννης Δημ. Δρόσος από τη Χόμορη. Του έλειπε από τη γέννα του το αριστερό πτερύγιο του αφτιού του και γι’ αυτό οι χωριανοί του τον λέγανε μεταξύ τους «κουτσάφτη». Αυτό όμως το σωματικό μειονέκτημα δεν τον εμπόδισε να διαθέτει ένα ακέραιο χαρακτήρα με σπάνιο ήθος και ευαισθησία στην εκτέλεση των καθηκόντων του. Πέθανε φτωχός και τίμιος στο Αιγάλεω.
Την εποχή λοιπόν εκείνη κάποιος Ναυπάκτιος εξυπηρετήθηκε πολύ από τον Ταμία και πήγε και του είπε:

Το κασόνι

ΤΟΥ ΑΝΤ. ΔΡΟΣΟΥ

Ο Κώτσιος ζούσε σ’ ένα διπλανό χωριό. Γεωργοκτηνοτρόφος το επάγγελμα, σε κάποια ηλικία άρχισε να έχει παράξενες ανησυχίες. . Ποιός θα βρει τα σανίδια και ποιος θα τα καρφώσει, για να του φτιάξει το φέρετρο, όταν αυτός κάποια στιγμή θα πεθάνει. Κανένας δεν του φαινόταν κατάλληλος και μια μέρα αποφάσισε να το φτιάξει μόνος του. Φώναξε την απλοϊκή και καλόβουλη γυναίκα του, την Πολύτω, της έδωσε μια πρόκα, ξάπλωσε στη χωμάτινη αυλή του σπιτιού του και σταύρωσε τα χέρια του.
-Σημάδεψε, της λέει γύρω από το σώμα μου.

Ψηλός, γεροδεμένος, με γαλανά μάτια

Ο Βασίλης Κολοκύθας (1893).

ΤΟΥ ΑΝΤ. ΔΡΟΣΟΥ

Ο Βασίλης Κολοκύθας, νέος 18 χρονών, ψηλός, γεροδεμένος, με γαλανά μάτια και περίσσια λεβεντιά, βρίσκεται στις 19 Ιουλίου του 1910 στο λιμάνι της Πάτρας και επιβιβάζεται, στο μόλις δύο χρονών νεοναυπηγημένο στην Αγγλία υπερωκεάνιο «Πατρίς των αδελφών Εμπειρίκου .
Παρέα έχει το συγχωριανό του Γιάννη Παπαθανασίου (Πατέρας του Ανδρέα), που ήταν τότε 39 χρονών.

Ο ψιλοκομμένος καπνός.

ΤΟΥ ΑΝΤ. ΔΡΟΣΟΥ.

Ήταν τότε, μολογάει σήμερα ο Αντώνης Κοτσώτας, που ένα κομμάτι ψωμί όποιος τυχερός το είχε, τον θεωρούσαν προνομιούχο. Αποτελούσε πολύτιμο απόκτημα. Η κατοχή, η φτώχεια, η ταλαιπωρία και τα απρόοπτα πήγαιναν όλα μαζί. Στο χωριό οι περισσότεροι νοικοκυραίοι είχαν το κομμάτι αυτό και το κουμαντάριζαν έτσι, ώστε να τους φτάσει να περάσουν όλο το χρόνο. Εγώ και ο Κουμπούρας (Αλέκος Θεοφάνης) και δεν είχαμε αλλά όλο και κάτι περισσότερο ζητούσαμε. Πεινασμένοι όπως ήμασταν,

Ο λογοκόφτης.

ΤΟΥ ΑΝΤ. ΔΡΟΣΟΥ

Το μεθύσι εκδηλώνεται με πολλούς και διάφορους τρόπους. Η κατάχρηση μαστίζει τις σύγχρονες κοινωνίες. Άλλος γελάει για το τίποτα και άλλος κλαίει για τα πολλά που έχασε και για τα λίγα που έχει. Άλλος μαλώνει δίχως αιτία και ένας άλλος τύπος γίνεται ο γραφικός της γειτονιάς. Για μερικούς πότες ο χρόνος επικοινωνίας μαζί τους είναι οι πρώτες πρωινές ώρες.Μετά «τρία πουλάκια κάθονταν και πίναν και ταμπάκο».

Ο Περικλής όμως ο Μπετονάκιας, όταν έπινε, δεν είχε το Θεό του.